از کدام دسته ایم؟

امشب قسمت سوختن خانه کعبه رو تو مختار نشون داد، وقتی لشکر یزید به سپاه زبیریان شبیخون زد و گدازه آتشین انداخت و خانه کعبه در آتش بود

خیلی جالب بود اینکه ۳ سبک تفکری در این سکانس مشخص بود.
۱. گروه خوارج که نشستن کنار خانه کعبه به گریه کردن و وااسلاما سر دادن...
۲. گروه شیعیان امیرالمؤمنین که مختار بود و همه رو خبر می‌کرد که بریم کعبه رو خاموش کنیم
۳. گروه سوم زبیریان که عبدالله بن زبیر گفت اگر مصلحت باشد خدا خودش آتش را گلستان می‌کند! و کعبه باید بسوزد تا سندی باشد بر اثبات باطل بودن یزید.

ما جزو کدام دسته‌ایم؟
بشینیم بخاطر تهاجم های دشمن از فرهنگی و سیاسی و نظامی و ... گریه سر بدیم و دعا کنیم فقط؟
یا بگیم مصلحت باشه فلان میشه و تنبلی و کوتاهی های خودمونو توجیه کنیم و دنبال دوقطبی‌های مسخره باشیم همش؟
یا مثل شیعه مولا علی، قوی و باصلابت، جلوی هجوم دشمن بایستیم و جانبازی کنیم... تلاش کنیم، اگه فن جنگی بلد نیستیم یاد بگیریم، اگه تنبلیم درست بشیم، اگه معرفتشو نداریم بریم آموزش ببینیم و ... 

موشکِ خودتو پیدا کن

این روزها، مثل سال‌های قبل ، حیران و سرگردان نیستم که من باید برای امامم چیکار کنم، که پس فردا خودم هم شامل لعن‌های زیارت عاشورا نشم : لعن الله امه اسرجت و الجمت و تنقبت لقتالک... و لعن الله امه سمعت بذلک و رضیت به... 

لعن الله امه دفعتکم عن مقامکم

لعنت خدا به کسانی شما را از مقام و جایگاه تان دور کردند ( نذاشتن شما به حق‌تون برسید. حق پدری کردن برای ما، حق به سرپرستی گرفتن ما، انگار که ما و شما رو جدا کردن از هم 😞 ) 

و لعن الله الممهدین لهم بالتمکین من قتالکم

و لعنت خدا بر کسانی که زمینه‌سازِ امکان نبرد با شما شدند... ( واقعا می‌تونیم با یقین بگیم که ما جزو زمینه سازان ظلم به اهل بیت نیستیم؟ ما و کم کاری‌هامون، ما و وابستگی‌های حقیرمون...) 

امسال، به لطف استادان عزیزم که خدا توفیقاتشون رو زیاد کنه، می‌تونم بفهمم کجای تاریخ ایستادم، می‌تونم بفهمم سهمم در یاری امام چیه و من، منی که گفتگو کردن توی جمع برام خیلی سخته، شروع کننده گفتگو بودن برام سخته، دفاع ارشد برام کابوس بود و کلا هر گونه صحبتی در جمع برام سخته، 

حالا می‌تونم برم توی میدون و با آدم‌ها صحبت کنم، و حتی بعد چندبار گفتگو دیگه از اینکه با آقایون یا خانمای بدحجاب و ... هم گفتگو کنم، نمی‌ترسم. 

و من دلبسته و شیفته و عاشق این اثر ولایتم، و حیرت امسالم از اینه، و حسرت امسالم هم همینه که چرا انقدر کم کارم، چرا انقدررر بدی و عیب دارم و چرا انقدر ترس؟ 

این چه ایمانیه که نمی‌تونم حرف حق رو بیان کنم و اون نعمت فهمی که خدا بهم لطف کرده و داده با دیگران به اشتراک بذارم. 

اما در کنار همه این حس‌ها، بازم مثل قبل، در خودسرزنشی و ناامیدی از خودم فرو نمیرم و این رو فهمیدم که : اگر چه زشت و خرابم ولی مگر آقا، در این عمارت شاهی غلام لازم نیست؟! 

من پر از عیبم ، ولی باید بمونم، باید بایستم، امیدوار باشم و ادامه بدم تا اول از همه، خودم رشد کنم و بزرگ بشم. خودم وسعت پیدا کنم و نور، جاری بشه تو وجودم... 

##

کانال های ما: 

@elmodin7 کانال اصلی 

https://eitaa.com/Fuadland. ، اینم شعبه مادر و کودک مون که ما اکثرا اونجاییم :) 

رفقای تهرانی تشریف بیارید یه روز ببینم‌تون، اگه خوشتون نیومد دیگه نیاید :)